Eén ticket geeft toegang tot de Sint-Isaakskathedraal. Een ander ticket geeft toegang tot de colonnade. Dit is geen upgrade of toeslag: twee kassa's, twee ingangen, twee rijen. Bezoekers komen regelmatig aan met een kathedraalticket, zoeken naar de trap en worden teruggestuurd naar de kassa. Hier is hoe het echt werkt.

De colonnade en de kathedraal zijn twee verschillende bezoeken

Binnen in de kathedraal zie je het interieur: malachieten zuilen, mozaïeken, het glas-in-loodraam, de slinger onder de koepel. Dat is de begane grond en één ticket.

De colonnade is de ronde open galerij buiten, rond de trommel van de koepel, ongeveer drieënveertig meter boven de grond. Vanaf daar zie je het hele historische centrum. Dat is een tweede ticket, en de trapingang is apart — vanaf de zijkant van het gebouw, niet via de hoofdportiek.

Je kunt beide kopen, maar het zijn twee aankopen. Als je weinig tijd hebt en moet kiezen, neem dan de colonnade op een heldere dag: interieurs van vergelijkbare schaal bestaan elders in de stad, een 360-graden uitzicht over het centrum niet.

262 treden, en wie zal moeite hebben

Een wenteltrap leidt omhoog — meer dan tweehonderdzestig treden. Er is geen lift en die zal er ook nooit komen: dit is een constructie uit het midden van de negentiende eeuw.

De klim is ongelijk. Het eerste deel is een brede ceremoniële trap; daarna begint een smalle metalen spiraal, te krap voor twee mensen om elkaar te passeren. Halverwege is er een overloop waar je op adem kunt komen, en bijna iedereen maakt er gebruik van.

Wie het moeilijk zal vinden: iedereen met slechte knieën, iedereen die kortademig is, en iedereen die zich ongemakkelijk voelt in kleine ruimtes — het smalle gedeelte is vrij lang. Wie het helemaal niet kan: rolstoelgebruikers en iedereen met een kinderwagen. Er is nergens ruimte om een kinderwagen beneden achter te laten. Een kind dat zelfverzekerd loopt, kan het redden; een kind 262 treden omhoog dragen is een ander verhaal.

Wat je kunt zien

De galerij is rond, dus je loopt helemaal rond de koepel en ziet de stad van alle vier de kanten. Dat is ongebruikelijk — de meeste uitkijkpunten in Sint-Petersburg geven je één sector.

Noord — de Admiraliteit en haar vergulde spits, daarachter het Paleisplein met de Alexanderzuil en het dak van het Winterpaleis, dan de Neva en de Peter-en-Paulusvesting.

West — Nieuw Holland, de Galeihaven, en op een heldere dag de naald van het Lakhta Center aan de horizon.

Zuid — het Mariinsky Paleis en de Blauwe Brug over de Moika, de breedste brug in de stad en zo breed dat de meeste mensen eroverheen lopen zonder te merken dat het überhaupt een brug is.

Oost — de daken van het centrum, de koepels van de Kerk van de Verlosser op het Bloed in de verte, en de beroemde gelijkmatige skyline die de stad van bovenaf herkenbaar maakt.

Wanneer te gaan

Licht bepaalt hier alles. Rond het middaguur ziet de stad er van bovenaf vlak uit: de zon staat verticaal, schaduwen verdwijnen, de daken versmelten tot een grijs vlak. Tegen zonsondergang komt het reliëf terug, de spitsen vangen vuur en de Neva verandert van kleur.

In de zomer, tijdens de Witte Nachten, blijft de colonnade langer open dan gewoonlijk, en een avondklim is de beste besteding van dit ticket. De exacte tijden veranderen van jaar tot jaar en met het weer, dus controleer het schema voor de dag dat je gaat in plaats van te vertrouwen op het artikel van vorig jaar.

In de winter is het merkbaar kouder bovenaan — je staat op een open, blootgestelde galerij veertig meter hoog. Verwacht een paar graden verschil, meer met wind. In ruil daarvoor is de winterlucht helderder en zie je verder.

Bij sterke wind, ijs of onweer sluit de colonnade. Die beslissing wordt op de dag zelf genomen, dus bij slecht weer is het de moeite waard om te controleren voordat je vertrekt.

Waarom regen daar beter is dan zonneschijn

Dit is het meest onderschatte advies over de colonnade. Op een bewolkte dag, of bij lichte regen, klimt bijna niemand — de rij verdwijnt en je hebt de galerij min of meer voor jezelf.

En het uitzicht is beter dan bij helder weer. Natte daken reflecteren het licht en de stad wordt grafisch in plaats van grijs: de tinnen platen glimmen, de koepels worden donkerder, en lage wolken bewegen op ooghoogte voorbij — je bevindt je in het weer in plaats van eronder. Sint-Petersburg in de regen ziet er ook uit als zichzelf; er zijn hier niet veel zonnige dagen.

Eén kanttekening: motregen ja, onweer en storm nee — bij dat weer sluit de galerij simpelweg. De doorslaggevende factor is wind, niet water.

Praktische tip: neem iets mee om je lens schoon te vegen. Op een open galerij komen de druppels van onderen en van opzij, niet alleen van boven. Een paraplu is daar nutteloos — hij klapt binnenstebuiten.

De rij

De rij werkt hier anders dan in een museum. Hij vormt zich op de trap in plaats van bij de kassa: de smalle spiraal laat mensen in groepen omhoog, en wanneer de galerij druk wordt, wordt de stroom beneden tegengehouden.

Het praktische gevolg: de wachttijd is het langst niet wanneer er veel mensen bij de ingang zijn, maar wanneer er veel mensen bovenaan zijn die geen haast hebben om naar beneden te komen. De piek is in het weekend 's middags en tijdens de Witte Nachten 's avonds.

Het rustigste moment is het eerste uur na opening. Het verschil met de middagpiek kan een uur wachttijd zijn.

Wat mee te nemen

Schoenen met grip — de treden zijn van metaal en worden vochtig. Een winddichte laag, zelfs als het op straatniveau warm is. Een riem voor je telefoon of camera: het is winderig daarboven en er zijn mensen beneden.

Laat het statief thuis. Er is geen plek om het op te zetten op een smalle galerij en de beveiliging zal je vragen het op te bergen. Handheld fotograferen op veertig meter in avondlicht is perfect mogelijk als je de ISO verhoogt en je tegen de borstwering schrap zet.

Wat er direct onder ligt: het Astoria en eindeloze bruiloften

Vanaf de zuidkant van de galerij zie je het hele Sint-Isaaksplein, en twee dingen daarop zijn het waard om te weten.

Het Astoria is het grote gebouw op de hoek van Bolshaya Morskaya, tegenover het plein. Het hotel werd in 1912 gebouwd naar een ontwerp van Fyodor Lidval en is sindsdien een van de bekendste adressen in de stad; het gebouw ernaast is het Angleterre. Er is geen specifieke reden om dichterbij te gaan kijken, maar van bovenaf begrijp je hoe het plein is samengesteld — kathedraal, paleis, hotel en monument in één kader.

Bruiloften. Het Sint-Isaaksplein en de tuin naast de kathedraal behoren tot de meest gebruikte trouwfotoplekken in de stad. Op elk weekend in het warme seizoen zie je minstens één stel van bovenaf, en vaker drie of vier achter elkaar, die om de beurt dezelfde treden gebruiken.

Voor je eigen foto's is dat handig om te weten: als je het plein zonder mensen wilt, kom dan in het eerste uur na opening — de bruiloften beginnen later.

Hoe er te komen

De kathedraal staat op het Sint-Isaaksplein. De dichtstbijzijnde metro is Admiralteyskaya, tien minuten lopen langs Malaya Morskaya. Het is het enige station op loopafstand, en de uitgang is bijna altijd druk — het station is diep, met een lange roltrap.

Alternatieven zijn Sadovaya, Sennaya Ploshchad of Spasskaya: ongeveer twintig minuten lopen, maar de wandeling volgt de Moika-kade en is op zichzelf al aangenaam.

Kortom